AKP hükümetinin basınla ilişkileri daima problemli oldu. Çünkü en ufak eleştiriyi bile, kendilerine karşı bir ‘ihanet’, bir ‘yıkıcı darbe’ olarak görüyorlardı.

Bu, modern bir ülkeye yakışmayan ‘hazımsızlık’ ve evet; ‘cehalet göstergesi’ olan bir tavırdı.

Onların kızgın, çoğu da haksız tavırlarına karşı biz daima bu tavrın neden yanlış, neden haksız olduğunu açıklamaya çalıştık. Ama baktık, sorunun çözümü pek yok, basına karşı hastalıklı bir tavır söz konusu burada.

Bir süre sonra anladım ki; onlar, içinde tek bir eleştiri cümlesi olmayan gazetelerle dolu dünya arzu ediyorlar.

Bunu anladığımda da yapabileceğim bir şey kalmadığını kavradım. Biz elimizden geldiğince medeni, düzeyli bağlantı kurmaya çalışacaktık. Onların ise tavırlarını düzeltmeye başlayacaklarını umacaktık. Başka çare yoktu.

Ancak biz ‘konuşalım, sizi anlayalım’ dedikçe baktık ki bu tavırları alttan almak olarak gören bir zihniyet daha da kabalaşmak ve üstümüze gelmek için bunu vesile olarak görüyor.

AKP iktidarının birçok icraatına destek veren ancak eleştirilecek konuda da sözünü esirgemeyen bir gazeteci olarak ben, eleştiriye mutlak tahammülsüzlük ve tamamen yandaş tavırlı bir basın arayışının, her zaman bu arayışa çıkan iktidarlara zarar verdiğini yazıp anlatmaya çalıştım. Bu bile kötü niyetli bir girişim, art niyetli bir yazı olarak yorumlandı.

Sabah’ın satış sürecinde, bu sürece iktidardan oraya buraya müdahaleler olduğu haberleri geliyordu tabii ki. Ben de rakip bir gazete, gazeteci arkadaşlar söz konusu olduğundan, olabildiğince orta bir tavır almaya çalışarak makul olanı yazılarla söylemeye yine de çalıştım. ‘Kendi basınını yaratmak bir iktidarın hara-kirisidir’ dedim.

Yandaş basın yaratma girişiminin başarıya ulaşmasının söz konusu olamayacağını anlatmaya çalıştım.

Diyelim ki satış işi ite kalka bir şekilde teknik açıdan tamamlandı. Girişimin yine de başarılı olabilmesi hiçbir şekilde mümkün değil. Çünkü tamamen bağımlı olduğu izlenimi veren bir gazetenin vereceği desteğin anlamı kalmaz. O gazete artık hükümetin basın bülteniymiş gibi algılanır ve nihai olarak gazeteyi satmak ve satın almak için verilen onca mücadele ve harcanan paraya yazık olur. Yani sonuçta ne hükümete ne de kendisine yararı olabilen bir olguya varılır.

Nitekim maalesef Sabah gazetesinde bu şekilde bir gelişme yaşanıyor şimdi. Satıştan sonra oluşan yanlı basın izlenimi ile Sabah gazetesinin marka değerine çok ağır bir darbe vuruldu.

Ben eminim ki; bu markayı yoktan var eden Dinç Bilgin, bu markanın almakta olduğu darbeleri büyük bir üzüntüyle izliyordur.

Sonunda hükümet Sabah gazetesini kendisine yakın hale getirmekle bunun bir yararını göremeyeceği gibi bu işlemin kendisine zararı da olacak.

Görüyorsunuz gensoru önergesinde konuşulanları. Bu belki şimdi TBMM’deki oy dağılımı nedeniyle bir sonuca varmayacak ama emin olun ki bu konuşulanlar daha sonra kullanılmak üzere bir kenara not edilecek.

Hiç yok yere, sadece gereksiz panik nedeniyle başa açılan bir dert bu.

Defalarca söyledim yine de tekrarlayayım; hükümet için ideali, yanlı, bağımlı basını yaratmak değil, tarafsızlığını sürdürmeye çalışan basınla medeni ilişki düzeyini tutturup sürdürmektir.

Çünkü gerçeğe önem verenler ve gerçeğin peşinde koşanlar her zaman başarılı olur. Bu siyasette de böyle, bizim meslekte de.

Bu aralar medyada bir deprem yaşanıyor. Gensoru görüşmeleri bunu daha da ortaya çıkardı. Düzgün durmayı becerebilenler, ilkeli olan, omurgalı gazeteciler bu depremden zarar görmeden çıkacak. Gelecek onların olacak.

Biz aynı depremin artçılarını yaşamakta olan siyasi iktidarın medya depreminden nasıl etkileneceğini doğrusu merak ediyoruz. Çünkü onların tavırlarında bir değişikliğe gitme ihtiyacını henüz görmüyoruz.